هر چند بهار است ولی بی دل و دلبر ثمری نیست.

 فردا که روم من به سراغش به کجا سر بگذارم

              افسوس که از آن آغوش گرم وسر زلفش خبری نیست .

چند است هوای رخ دلبر به دل افتاد خدایا

               اما چه رخی کز غم دوریش برایم بصری نیست .

به هوای رخ دلدار دلم را پر شادی کنمو راه پر از گل

                اما چه کنم کاین صنمم را ز گناه و زدیارم گذری نیست.

 گفتم بروی می شکنم می گریم می روم از هوش

                او را زشکستن زگسستن ز بریدن حذری نیست .

دارم به سرم تا غزلی از لب لعلش بسرایم

              صد حیف و صد افسوس که از قافیه سازم خبری نیست.!!!

                                        شام غریب با صدای مخمد غریب          

             یك نفر از كوچه ی ما عشق را دزدیده است

                  این خبر دركوچه های شهر ما پیچیده است

خداحافظ برای تو چه آسان بود
ولی قلب من از این واژه لرزان بود

خداحافظ برای تو رهایی داشت
برای من غم تلخ جدایی داشت

خداحافظ طلوع من غروب من
خداحافظ تو ای محبوب خوب من

سلام تو طلوع پاک شبنم بود
غروب ظلمت تاریکی وغم بود

سلام تو شروع آشناییها
نوید مهربانی ها زمان همزبانیها

دریغ از قطره های اشک سوزانم که از بیداد تو بر رخ چکیده
خزان زندگی آمد دل افسرده بعد از تو بهاری را ندیده

خداحافظ
خداحافظ
خداحافظ

                        تقدیر:
در غربت این خلوت سرا مرگ خاموش من و ندیدی
از تکرار پی در پی واسه موندنها رفتن من رو نشنیدی

دیگه نداره چشمکی نگاهم واسه شنفتن قصه بی نشون
دارم پروانه میشم از وقتی که گم شدم با چشای گریون

میدونم هنوز فکر میکنی که دل بستنت تقصیر من بود
مگه من چه گناهی کردم که مردن بی تو تقدیر من بود

من رفتن رو نخاستم اگه قبولم داری دلیلش و میدونی
به بی تو بودن فک نکردم چون یه پریشونم تو میدونی

آخره قصه قلب دلتنگم میمیره اگه باور نداری بیا ببین
به مزار تن سوخته از جدایی عشقم یه لحظه تنها بشین

از موقع زنده بودنم با تو حرفها داشتم اما فرصت نشد
تقدیر من سفر شد که رفتم اما واسه گفتنیها وقت نشد

تو همونی که دلم همیشه دنبالت گشت اما باز نرسید
آخرین برگ دفتر زندگیم رو سرگذشت مرگی تنها کشید

کسی ندونست بدون تو قلبم چطور در مسیر انتظار بود
قاب یادگاریهای با تو بودن همیشه خود تنها یادگار بود

آخرین حرفام و برات مینویسم که بعد مرگ من بخونی
اگه دوست نداری نخون آخه چشات ممکنه بشه بارونی

من فقط ازت میخام که گل سرخی بزاری رو مزار من
بدونی که من عاشق مردم اما باز تموم نشد انتظار من

یه سنگ سیاه مث روزگار سیاهم به رو قبر خالیم بگذار
مث کسی رو نداشتن تویه دنیا نوشته هام رو تو بردار

بعد از رفتنم برا داشتن یادگاری بنویس که تنها رفت
در کوچه های خاموشش شب فریاد بود اما بیصدا رفت

تویه دفتر دل خودت بنویس غریبه پنهون دیگه نیست
همونکه برا دیدن بی کسیها مهمون بوده رفته و نیست

ببخش هدیه ای برای تو ندارم که بزارم واسه یادگاری
نه این لحظه آخر بلکه همیشه تویه قلب من موندگاری
از احد تنها......

مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ی ثانیه ها سایه شدند

سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد

شعله ها بی تو ز بیرنگی دریا گفتند        

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

رفتی خاطره های تو نشسته تو خیالم
بی تو من اسیر دست آرزو های محالم
یاد من نبودی امامن به یاد تو شکستم
غیر تو که دوری از من دل به هیچ کسی نبستم
هم ترانه یاد من باش بی بهانه یاد من باش
وقت بیداری مهتاب عاشقانه یاد من باش
اگه باشی با نگاهت میشه از حادثه رد شد
میشه تو آتیش عشقت گر گرفتن بلد شد
اگه دوری اگه نیستی نفس فریاد من باش
تا ابد تا ته دنیا تا همیشه  یاد من باش...

بودنم را هیچکس باور نداشت

هیچکس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

او که خوابیده است در این گور سرد

بودنش را هیچکس باور نداشت

..... بر سنگ مزارم بنویسید

شیشه بود

از این نظر که سراسر شکسته بود!

پاک بود

چون چشمهایش همیشه با اشک شسته بود!

یا :

روي سنگ قبر من بنويسيد؛ خسته بود اهل زمين نبود نمازش شکسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد؛ شيشه بود تنها از اين نظر که سراپا شکسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد؛ که پاک بود چشمان او که دائما از اشک شسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد؛ اين درخت عمري براي هر تير وتيشه،دسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد؛ عمري پشت دري که باز نمي شد نشسته بود.

اگه يه روز من مُردم و تو منو دوست داشتي پنج شنبه ها بيا سرِ مزارم و گلِ سرخي رو روي قبرم بذار تا هميشه اون گلي که بهت داده بودم رو به خاطرم بيارم ... ولي... اگه تو مُردي ... من فقط يک بار ميام مزارِت .. ميام و اون دسته گلِ سفيدِ مريم رو که با خون خودم سرخشون کردم ، برات هديه ميکنم وعاشقانه کنارت جون ميدم تا بدوني هيچ وقت تنها نيستي کاش آن لحظه که تقديم تو شد همه هستي من. مي سپردم که مواظب باشي . جنس اين جام بلور است. پُر از عشق وغرور است